Al weken worden mutualiteiten beschoten in opiniestukken, televisiedebatten en politieke verklaringen. Plots zouden ziekenfondsen “te duur” zijn. “Inefficiënt”. “Overbodig”. Alsof solidariteit een fout is geworden. Alsof zorg een marktproduct moet zijn.
Maar laat ons zeggen waar dit écht over gaat.
Dit gaat niet over efficiëntie. Dit gaat over macht. Want mutualiteiten zijn één van de laatste grote bastions van een sociale zekerheid die niet bestuurd wordt door aandeelhouders, consultants of winstlogica — maar door werknemers, zieken, gepensioneerden en hun organisaties zelf. Dat stoort sommigen al jaren.
De sociale zekerheid is niet cadeau gekregen van bovenaf. Ze is afgedwongen van onderuit. Door arbeiders die staakten. Door vakbonden die vochten. Door een arbeidersbeweging die weigerde mensen over te leveren aan armoede, ziekte en willekeur. De mutualiteiten zijn uit die geschiedenis geboren. Niet als bedrijf. Niet als commerciële verzekeraar. Maar als georganiseerde solidariteit van mensen voor mensen.
En precies daarom liggen ze vandaag onder vuur.
Want wie mutualiteiten herleidt tot “administratieve kosten”, probeert bewust te verbergen wat hun echte rol is: mensen beschermen tegen een samenleving waar gezondheid afhangt van de dikte van je portefeuille.
Elke dag staan duizenden werknemers klaar om mensen te helpen die ziek zijn, onzeker zijn, vastlopen in regels, geconfronteerd worden met een handicap, burn-out, kanker of financiële zorgen. Dat werk gebeurt niet in televisiestudio’s of ideologische slogans. Dat gebeurt aan loketten. Aan telefoons. In dossiers. In gesprekken met mensen die vaak nergens anders meer terecht kunnen.
Die werknemers verdienen respect. Geen verdachtmaking.
Wat zien we vandaag?
Politieke partijen die spreken over solidariteit alsof het een last is. Media die mutualiteiten framen als overbodige tussenschakels. Commentatoren die de taal van de markt gebruiken om publieke dienstverlening af te breken. Altijd hetzelfde recept: eerst het middenveld verdacht maken, dan het vertrouwen ondergraven, dan besparen, dan privatiseren.
Want vergis u niet: wie mutualiteiten wil verzwakken, opent de deur voor commerciële verzekeringen en een gezondheidszorg met twee snelheden. Een samenleving waar winst belangrijker wordt dan mensen. Waar wie ziek wordt, klant wordt. Waar zorg geen recht meer is, maar een product.
Daar zegt BBTK NEEN tegen.
BBTK verdedigt mutualiteiten omdat wij geloven in solidariteit. Omdat wij geloven dat werknemers en burgers zélf hun sociale bescherming moeten beheren. Omdat sociale zekerheid van de mensen moet blijven — en niet van de markt.
En vooral: wij verdedigen de duizenden werknemers die elke dag, vaak onder zware druk, dit systeem draaiende houden met kennis, engagement en menselijkheid. Hun werk is geen kost. Hun werk is beschaving. Wie het middenveld afbreekt, breekt de samenleving af. Wie mutualiteiten aanvalt, valt solidariteit aan. En wie denkt dat werknemers zich daar stilletjes bij zullen neerleggen, vergist zich.
Solidariteit is niet ouderwets. Solidariteit is verzet. En verzet is vandaag meer nodig dan ooit.